De laatste Levano

״Ik ben ondankbaar en een venijnig oud wijf, Gideon. Neem het me niet kwalijk. Twintig jaren, dat is iets.”

Ik keek op haar neer. Zij had het hoofd gebogen en wreef met haar vingers een paar tranen van haar wangen. Mijn drift was voorbij.

״Kom Gideon, ik zal het Joab allemaal vertellen. Hij zal genieten, want hij hield zo van stijl. Kom.”

Ze trok me mee en leidde mij naar mijn plaats.

Wij dineerden. Ook hier toonde Inge haar vakbe-kwaamheid. Zij kende het verschil tussen avondmaal en diner. Ook stoorde zij ons niet tijdens de maaltijd. Slechts tweemaal zag ik haar. Persoonlijk plaatste zij de hoofdschotel op tafel en serveerde de koffie en cognac.

Toen kwam de tijd van afscheid. Precies twee en een half uur na Reina’s komst keek ik omstandig op mijn horloge om mijn gast te waarschuwen. Reina begreep mijn gebaar en stond op. Ik volgde. Ze zei:

״Het is goed, dat je mij er aan herinnert, Gideon. Door ons gepraat was ik Joab vergeten.”

״Mijn auto wacht, Reina. Binnen een goed half uur ben je in Amsterdam.”

Ze keek naar mij op, vanuit haar mishandelde lichaam. Een ondeelbaar ogenblik sloot ik de ogen, vol afschuw voor dit verval. Deze knappe Reina, door het leven ge-kneed, daarna door de oorlog der psychopathen mis-vormd en verhard tot dit, deze kreupel.

״Gideon, door de hoffelijkheid der Levano’s ben ik er niet toe gekomen je het doel van mijn bezoek te vertellen en ik weet, dat je mij, zonder iets te vragen, zoudt laten gaan.”

Ik glimlachte. Zij kende mij dus nog van vroeger.

Ze vervolgde:

118