De laatste Levano

voorraad en ik was verwonderd dat ik zoveel bezat. Blijkbaar zijn mijn reeks huishoudsters en ikzelf de laatste vijftien jaar bijzonder begerig en koopziek geweest.

Reina bleef lang boven. Toen ze eindelijk weer ver-scheen, fris gewassen, het volle zilveren haar zeer orde-lijk gekamd, bijgewerkt door een lichte make-up, waar-voor Inge haar de middelen had verstrekt, kon ik haar aan een dinertafel ontvangen, die niet onderdeed voor de tijd van de fin-de siècle. Aangenaam verrast bleef zij op de drempel toekijken. Naar het kaarslicht in de kris-tallen kandelabers, naar het glanzende damast en de flonkering in de kristallen glazen en de dansende lichtjes op het zilverbestek.

״Gideon, wat doe je nou?” riep zij.

״Mevrouw Da Fonseca, ik veronderstelde dat u het prettig zoudt vinden om voor enkele uurtjes twintig jaren zorgen en verdriet te vergeten.”

״Meneer Levano, deze enkele uurtjes zullen gruwe-lijk mijn twintig jaren zorgen en verdriet onderstrepen.”

Zij zei het streng en keek mij onvervaard aan. Ik wil bekennen, dat ik er een beetje verlegen onder werd en een deuk in mijn autoriteit bespeurde.

״Kom Reina, men mag een mens niet verhinderen goed te doen.”

״Maar wat is dit, Gideon, goedheid of dwaasheid?”

״Het was goedheid, en het is nu blijkbaar dwaasheid geworden. Ik bied je mijn excuses aan.”

Ik voelde mij werkelijk geslagen. Ik kreeg een op-welling om aan het tafelkleed te rukken en het hele geval op de grond te smijten. Ik deed een stap in die richting, in een kort heftig driftje. Maar Reina stond reeds naast mij en legde haar hand op mijn arm.

”7