De laatste Levano

Ik keek naar haar, zij stond met de handen gevouwen voor haar buik. Zo staan getrouwde vrouwen, wanneer haar man naar zijn werk gaat. Ik geloof, dat mijn vertrek op een vlucht leek.

Gisteravond kwam ik later thuis dan gewoonlijk. Nauwelijks was ik in de hall of Inge liep nerveus op mij toe. Zij fluisterde op toneelmanier, zodat iedereen het kon horen.

״Er zit een oude vrouw binnen en zij wil niet weg. Zij wacht op u.”

״Wie is deze dame, juffrouw Inge?”

״Wil ze niet zeggen. Ik ben blij dat u er bent. Wel een uur hebben wij tegenover elkaar stommetj e zitten spelen. ”

Inge bleef volks.

Zij stootte de deur voor mij open en trad snel terug, als de helpster van een temmer, die de kooi zal binnen-stappen. En ik stapte binnen. In de kooi des levens. Want daar, in een grote stoel, zat klein en onaanzienlijk, Reina Da Fonseca.

״Reina, kijk eens aan, wat een verrassing,” zei ik vrien-delijk en het verwonderde mij dat ik het oprecht meende.

״Hmmm... verrassing! Gina Lollobrigida zou een verrassing geweest zijn, maar Reina Da Fonseca, een toverkol?”

״Reina,” riep ik, een beetje boosheid voorwendend.

Inge was mij gevolgd in de kooi en wachtte. De domp-teur begon te bevelen.

״Juffrouw Inge, mevrouw Da Fonseca wil zich ver-frissen en blijft dineren.” Reina keek mij met grote ver-wonderde ogen aan, protesteerde.

״Niks, helemaal niks. Joab is alleen, ik moet zo gauw

¹¹5