De laatste Levano

hij werkelijk diep begaan was met hun lot, een groot deel van hun leven ondergronds en onder TL-licht te moeten slijten. Ook de kantine en de keuken kregen een beurt, hetgeen het gevoel van eigenwaarde van de ser-veersters en de koffievrouwen ten goede kwam. Steevast boden zij Pan een kopje koffie aan en hij keurde, zoals een autocratische veldmaarschalk het de ‘warme hap’ zou doen. De vrouwtjes glunderden, er zou geen ge-kanker worden geduld, want de grote baas was tevreden.

Om ruim twaalf uur was ik weer in mijn privé-kantoor. De ochtend was voorbij, de geldmaakmachine Gideon Levano & Zonen liep geruisloos. Ik schelde. Sara van Colmar verscheen. Zij hield haar hand weer voor de borst, ik zag weer het nummer van haar gevangenschap. Dat nummer en haar verminkte hand, ik zag ze nu iedere dag en het begon mij te irriteren, maar omdat ik beide brandmerken niet kon wegnemen, moest ik ze aanvaar-den of Sara van Colmar uit mijn omgeving verwijderen. Hetgeen ik niet of nog niet wilde doen. Ik vroeg:

״Mevrouw, wat staat mij te wachten voor de lunch?”

״God bewaar.” Het ontviel haar. ״Pardon, ik bedoel niets. U hebt een afspraak geaccepteerd met collega’s voor een zakenlunch in ‘Istanbul’.”

Enny Karsten zou anders hebben gereageerd, ik zou hebben kunnen lachen. Zij zou me hebben gewaar-schuwd voor de Hethieten of zo iets. Maar deze Sara, deze oudtestamentische ernst, had niet veel gevoel voor humor. Dus lunch in ‘Istanbul’. Ik zuchtte. Gedienstig haalde zij m’n hoed en zomerjas uit de garderobe en hielp mij er in.

״Tot vanmiddag,” zei ik met een zucht.

״Tot vanmiddag,” antwoordde zij.

¹¹4