De laatste Levano

tessen. Ik leefde dus zonder doel, want dat erflaten aan de liefdadigheid zegt me niets.

En mijn leven? Ik was per auto uit Wassenaar naar mijn kantoor gereden, dat was 9.15 uur. De portier heeft zijn capriolen voor mij opgevoerd en Sara van Colmar heeft met haar geschonden hand mijn bevelen genoteerd. Om 10.30 uur was ik daarmee klaar, dronk mijn koffie, die de sex-bomb mij serveerde, omdat Sara nog niet be-grepen had dat zij deze ceremonie aan haar onttrekken moest om mij meer te kunnen benaderen. Maar daar zou ze wel achter komen. Ik besloot voorlopig de sex-bomb de ceremonie te laten behouden. Zij was aangenaam voor het oude-mannenoog en ik wilde wel eens zien op welke manier Sara zou trachten haar te verslaan.

Ik zat dus hier om elf uur als de big boss te ‘niksen’. Het rode lampje brandde boven de deur van mijn privé-kantoor, het was machtiger dan een lijfwacht. Zo lang het brandt, waagt niemand het binnen te stappen. Ik heb dat lampje niet uitgevonden, dat is geïnstalleerd door de mannen, die het omroep- en alarmsysteem en nog een paar elektronische wonderen in het gebouw hebben aan-gebracht. Ik geloof, dat zij zeer geschokt zouden zijn geweest als ik de aanleg van dat lampje verboden had. Alle bazen laten rode lampjes branden, anders zijn het geen echte bazen. Een vreemd idee, de bazen en de lichte meisjes gebruiken een zelfde signaal.

Ik nikste die morgen van elf tot twaalf uur, terwijl buiten de illusie rondwaarde, dat ik grote problemen bepeinsde. Enny Karsten wist wel beter, Sara van Col-mar was nog niet zo ver, een geruststellende gedachte. Ik deed dus niets als een beetje naar buiten kijken en een goede sigaar roken, terwijl in de gonzende hoofdzaal van

111