De laatste Levano

omgeving zo spoedig mogelijk verlaten. Ik reikte haar de hand, vroeg nog even:

״En de kinderen, Reina?”

״Wij hadden geen kinderen, Gideon. Wij zijn ge-zegend geweest. Wij hadden geen kinderen te betreuren. Ik hoef niet zoals Rachel te wenen over mijn kinderen.”

Op het portaaltje staande, terwijl ik reeds acht treedjes was afgedaald, riep ze:

״Gideon.”

Ik keek omhoog, mijn hoofd wat verdraaid en zij keek naar beneden. Ik was dus nu in de ongunstigste positie om een gesprek te voeren, te meer omdat ik mij goed moest vasthouden aan het touw, dat als trapleuning diende.

״Gideon,” zei ze indringend. ״Ik heb je daarnet voor-gelogen. Niet omdat ik vroom was, ben ik niet geschei-den, maar sommige vrouwen laten zich slaan of werken voor een man... zoals die daar verderop in de etalages... Alles mocht hij mij aandoen, alles... alles... Gideon. Daarom ben ik bij hem gebleven. Daarom ben ik nog bij hem. Ik hoop hem te overleven. Pas op met afdalen, die marmeren trappen hier in Salamanca zijn zo glad, zo glad.”

Zij lachte boven mijn hoofd. Schril. Lelijk. Ik voelde dat er nog een grote venijnigheid zou komen. Hij kwam:

״Channah had geen hoerenmentaliteit, zoals ik, Gi-deon. Maar hoe kunnen hoeren haar pooier liefhebben!”

De deur boven viel in het slot. Ik stond alleen in het donker. Met een plotseling felle jaloezie tegen Joab Da Fonseca, die een vrouw had, welke van hem hield. On-danks alles.

ioo