Prenten aan de galg, 24 verhalen

Zij stookte het vuur op en verzorgde de paarden. De schimmel stalde zij onder het afdak, drenkte hem en gaf hem hooi.

Toen zij weer binnen was, keek zij tersluiks naar Lynn Hopkinson. Zij zag het vermoeide hoofd scheef gezakt naar de schouder; en de ogepi had hij gesloten. Zijn mond hing wat open, droog en dorstig. Zij nam een kom water, ging bij hem staan en zei:

„Drink.” Hij dronk gulzig uit de kom, die zij richtte, keek haar dankbaar aan. Daarna was zij bedrijvig met de maaltijd; en hij sliep onrustig, met de kin op z’n borst. Toen hij wrakker schrok zag hij, dat de zware tafel gedekt was en dat Anne Mallandain eraan zat. Een kaars stond te branden in het midden, een Bijbel lag voor haar en een leeg bord was terzijde geschoven. Zwijgend stond zij op, nam een aarden schotel met vlees c-n witte bonen van het vuur, twee sneden blank brood legde zij erbij. En zij voerde hem als een kind, maar hij at bijna niets.

Twee boeren kwamen binnen. Ruw, breed en gewapend. Gealarmeerd door oude Samuel Good, die fladderend als een kapel over een bloembed, links en rechts op de hoeven het nieuws had uitgehakkeld. Zij zeiden gnuivend:

„Wilde je hulp, Anne? Of zullen we hem meteen af-maken?”

„Zijn jullie de wet? De rechter zal oordelen, niet jullie, die niet beter zijn dan hij.”

Zij lachten bij de herinnering aan hun daden, en het ontsnappen aan de wet, telkens weer. En streelden hun pistolen. Toen zei Lynn Hopkinson, koortsig, met gesloten ogen:

„Ik moet me bevuilen, Anne Mallandain.”

De boeren keken haar vragend aan en zij knikte. Zij maakten hem los en brachten hem naar het erf, bleven bij hem met hun wapens. Zij bonden hem weer aan de stoel, luchtiger, maar vakkundig. Voordat zij vertrokken, ging één langs Lynn Hopkinson en sloeg hem met de vuist, zodat hij bloedde uit neus en mond. Zij keken grijnzend naar Anne