Prenten aan de galg, 24 verhalen

De overheid heeft gedaan wat zij kon. Verder gaat je recht niet.”

Hij zweeg grimmig, stond op en wenkte zijn helpers.

„Kom, we gaan nog vanavond. Ik heb geen rust om het dorp.”

Zij zadelden hun paarden, groetten de boerin nauwelijks en reden weg in de nacht.

Anna Mallandain ruimde werktuigelijk de tafel af, sloot de luiken van de eenzame hoeve. Toen ontstak zij een kaars en ging zitten aan haar tafel. Zij zette haar ijzeren brilletje op en opende de Bijbel. En las... en bad voor de ziel van haar zoon.

De volgende morgen zadelde zij twee paarden. Een met een vrouwenzadel, het andere belaadde zij met een tent, twee zakken voedsel en een groot blik met water. Het Enfieldgeweer hing naast haar zadel en zij droeg om haar heupen de koppelriem van haar gestorven man; met twee holsters en daarin waren de zilverbeslagen pistolen. Zij sloot de hoeve en joeg de huiskoe met het kalf de prairie in; zij zouden de kudde wel vinden. Toen steeg zij op, moeizaam door haar vele katoenen rokken. En zij trok naar de bergen, op zoek naar Lynn Hop-kinson en om haar zoon te wreken.

Hij sliep toen zij vanaf een rotsblok op hem neerkeek. Zij zag het slanke jongenslichaam argeloos liggen op het strandje bij een beek; één knie opgetrokken, het gezicht naar de hemel gericht, een hand krachteloos op een van de holsters. Zij schoot over hem heen en hij zat rechtop, dodelijk geschrokken. En hief de handen, toen zij hem dit beval. Zij liet zich van het rotsblok glijden, moeizaam door haar jaren, de vreemde spanning en de onervarenheid met de pistolen. Zij naderde hem van achteren, duwde de koele loop in zijn nek. En hij ontgespte zijn koppelriem en slingerde die in de beek, zo was haar bevel.

Zij ging op een steen zitten, voor hem, zijn handen mocht

i53