Prenten aan de galg, 24 verhalen

„Waarom heb je hem meegebracht, moeder Anne? Je had hem daar moeten laten, zodat ik de toestand had kunnen zien.”

„Daar laten, hem laten liggen, zwart van de vliegen? Nee... hier zal hij worden begraven, hier... in Wilmers-burg... en binnen de tijd.”

De Sheriff ging naar buiten, de menigte week voor de Wet. Hij nam de doek van het gezicht, keek in het wasbleke, jeugdige gelaat; zag het geronnen bloed in de blonde haren en het kogelgat in het voorhoofd, vlak boven de neus. Hij maakte onbeholpen aantekeningen in een verweerd boekje, met een stompje potlood dat hij opwroette uit zijn vestzak. Toen hij opkeek zag hij de dominee, die haastig was gekomen om te bidden voor de zielerust van Steve Mallandain.

,,Was hem en maak hem gereed voor het graf. Dit lijk geef ik vrij.”

De helpers voerden de paarden weg, de menigte ging terug naar de huizen; het avondmaal overwon het medelijden met Anne Mallandain. De Sheriff zat weer tegenover de boerin.

„Waarom, weet je dat, Anne?”

Zij schudde langzaam het hoofd, antwoordde dof:

„Zij waren vroeger vrienden... mijn Steve en die wees... soms kwam hij op de hoeve, at en dronk en sliep bij ons. Totdat die meid er tussen kwam. Die slet van Fort Wilson. Zij had m’n jongen er helemaal onder. Van alles heb ik geprobeerd, maar zij w'as sterker met haar vervloekte lichaam.”

De Sheriff riep zijn vrouw. Zij kwvim zo rap, omdat zij had geluisterd door het sleutelgat; daarom keek hij haar grimmig aan.

„Geef Anne Mallandain avondeten en een bed. En, Anne... morgen zal je zoon worden begiaven. Daarna ga ik mee naar de hoeve en wij zullen Lynn Hopkinson jagen tot aan de galg.

Zij knikte met gebogen hoofd, streek een haarsliert weg en volgde de vrouw van de Sheriff.

Op de hoeve nam de Sheriff de toestand op, maakte zijn