Prenten aan de galg, 24 verhalen

Zij keek naar de baardige Sheriff, even nog waren haar ogen hard. Toen verborg zij haar gezicht in de holte van haar arm.

„Buiten,” zei ze, zonk neer op een stoel. En snikte.

Hij ging naar buiten, met al het volk uit de kroeg. Voor de herberg stonden twee paarden, één was gezadeld en tussen de dieren hing een ladder. Erop lag het lijk van een man. Zijn gezicht was bedekt met een doek, geknoopt onder het achterhoofd. Zijn cowboyhoed lag op zijn borst en er was géén koppelriem rond zijn heupen. De Sheriff lichtte de doek op en sloeg hem snel weer neer. Daarop nam hij zijn hoed af en zei:

„God zij je ziel genadig, Steve Mallandain.”

Hij ging weer naar binnen, met al de mannen.

„Kom mee, moeder Anne, naar m’n huis.”

Hij gaf politieschildjes aan twee mannen, gelastte de paarden voor zijn huis te brengen. Hij ondersteunde de snikkende vrouw onder de oksel, want soms wankelde zij.

De mannen volgden, vloekten gesmoord, vrouwen kwamen uit de huizen en sloten zich aan.

Toen zij tegenover hem zat in zijn grote woonkeuken, leunde hij wat achterover in z’n wipstoel, streek langzaam zijn snorren en vroeg:

„Wie, Anne Mallandain... en hoe?”

„Lynn Hopkinson, Sherilf. Eergisteravond kwam hij ons erf oprijden, op z’n schimmel. Steve was in de stal bij een koe, die het moeilijk had met het kalven. Argeloos kwam hij naar buiten. Hij kreeg geen kans, Sheriff. Ineens schoot hij hem neer... oh God .. ineens. Ik rende naar het erf en Lynn keek me aan, riep: één van beiden, ik heb geluk gehad. Toen galoppeerde hij weg in de vallende avond. Als een dwaas ben ik naar binnen gegaan om de Enfield van de muur te nemen en ik vuurde in de nacht... in het wilde weg, alsof dat iets baatte. En Steve... dood... God zij geloofd... ineens. Mijn zoon heeft niet geleden, Sheriff ” Zij werd wat kalmer, wreef met de mouw over de ogen

150