Prenten aan de galg, 24 verhalen

„Hij heb pech gehad, dat ie van de narigheid sterve most... dat ken ons allemaal gebeure... hij ruste in vrede... misschien kijkt ie nou wel naar beneje naar ’t feest... en daarom roepe we nou: Op je gezondheid, Koos!!”

Het was even pijnlijk stil. De bakkersvrouw^r gaf haar man een por in de zij en riep fel opkijkend:

„Je mot niet op een dooie klinke!”

Bakker Tulp weerde heftig af, kreeg daardoor „het zuur van dat rot borreltje” en riep terug:

„Me kenne op ’n dooie net zo goed klinke, anders is tie d’r niet echt bij. Maar affijn, dag Koos!!... je was ’n fijne bult en de prutser, die nou onze schoene lapt ken beter gaan zakkies plakke.”

Dat was teveel en een belediging voor de nieuwe schoenmaker, die juist veel voor het feest had gegeven, om de Vissersdijkers gunstig voor zich te stemmen. Hein de Groot tilde de bakker van zijn stoel en klom er zelf op, riep: „We felicitere Pleun mit d’r erfenis... en m’n wijf mit d’r bemoeienis. En Koos de Munnik was onschuldig. En nou nog dit voor de zware jonges, de cente van tante Pleun stane op de spaarbank... en de cente van mijn Neel ook... dus niks te gappe. En nou, meheer de notaris en meheer de inspecteur, me kiepe op de goeie afloop.”

Zij dronken en het feest duurde tot in de nacht.

Nog jarenlang heeft de dolk van oom Ari de schoorsteen van tante Pleun gesierd. De naam van oom Ari kreeg in de loop der jaren iets heiligs, een bijbelse klank. Want z’n profetie was uitgekomen en dat kon men niet eens van alle echte profeten zeggen. Met eigen ogen had men gezien, hoe Pleuns oude dag verzorgd was door dat „galf” en bovendien was er goed mee gedaan. Want Pietje Bonten leerde voor stuurman en jaren later griste hij, als sleepbootkapitein, in noodweer de schepen weg van de kolkende zee.

Oom Arie, de ziener!... doe het ’m maar eens na.

148