Prenten aan de galg, 24 verhalen

„Tege de pelisie ken die toch nie op... allenig.”

„Ze hale je niet, Pietje... de inspecteur heb zelluf tege me gezeg, hij heb al straf genog mit ze kapotte hande.” „Ken ik dan nog sleepbootkapitein worde, mit die kapotte hande, Neel?”

„Tüürlijk. As je nou verder de waarheid zeg, laat God je hande helemaal beter worde.”

„Heb God me gezien, Neel?”

„Tüürlijk... die ziet alles... nou, zeg ’t is... Hij heb je toch in de smieze.”

„Neel... toe’k ’m d’r terug gehonge had, doch ’k alles is nou weer goed... enne de tweede keer heb Teun van den Berg ’m gepikt, waar of niet?... nou en toe hong die d’r weer ’n hele tijd... en toe kreeg ik ’n bonk hout van de wagemaker... enne toe wou ’k d’r ’n emmes scheepie uit-snije... en toe doch ik weer an dat scherpe galf van oom Ari... enne toe heb ik ’t weer gepikt... enne dat hout was zo hard... enne dat mes glee uit vanmorge... ik weet nie meer... allenig da’k nou hiero leg.”

„Pietje, je bin een faine knul... nou zal jij d’r es zien hoe tante Pleun gaat lope as ’n kievit.”

Neel de Groot stond op, kuste het kind op de wangen. „Kom ie morrege ook, Neel... je kaik nou net as de engelen-poppies in de franse bezar mit Kerstmis.”

„Gekkert, mó je nie zegge, daar wor ik zo rood as ’n kreeft van. Maar morrege kom ik... mit tante Pleun... enne de sleperskar mit de baaltjes... enne de zeilboot enne, die voetbal.”

„Neel.”

*Ja?”

„Laat ome Hein me maar niet uit de Noordsingel knokke, as ze me hale... ze vrete me d’r niet op,” zei Pietje wijsgerig.

Toen ging Neel de Groot met de waarheid naar het wachtende groepje. Haar prachtige grijze ogen waren helemaal nat van de tranen, want ze voelde zich wéér diakcnes.

„En?” vroeg de inspecteur.

146