Prenten aan de galg, 24 verhalen

„Neel...”

„Ja, Pietje.”

„Neel, wat doene ze me as ik ’t zeg? Mot ik dan naar de Noordsingel?”

„Nee jö, je heb toch niet gestole.”

„Heb ik wel... ik heb dat galf gepikt, Neel.”

Hij begon zachtjes te huilen, keek haar hulpeloos aan. Neel de Groot streek hem aldoor over het haar en ze kreeg ook weer tranen in haar ogen, want ze voelde zich nu toch weer diakones. Gekke dingen deed God soms, dacht ze terwijl ze de ogen even sloot.

„Vertel ’t mijn nou maar, d’r gebeurt niks, toe nou... voor tante Pleun d’r bene.”

„Ik heb ’t gepikt... toe de eerste keer ook,” fluisterde Pietje Bonten, „ik wou wete of d’r bloedvlekke opzatte. Of ome Ari d’r mee geknokt had. Enne... toe de pelisie begon te zoeke, dors ik ’t nie meer terug te hange... enne... toe... een hele tijd later sting de deur ope... enne... toe heb ik ’t weer opgehange... ik bin nog van de schoorsteen gevalle.”

Pietje Bonten huilde voortdurend en bevrijdend, Neel zat gespannen te luisteren, haar slapen bonsden, want de waarheid kwam nu aan het licht.

„Enne, Pietje, de tweede keer?”

„Heb ik nie gedaan.”

„Enne... nou de derde keer. Heb ie ’t nou weer gepikt?” „Niks,” zei het kind opeens en draaide het hoofd weer om. Neel schrok van haar onbeholpenheid en fleemde:

„Vertel nou, Pietje, ’t is toch allemaal voorbij, jó. Enne mit de Sinterklaas krijg ie van mijn iets reuze fijns. Dat heb niks te make mit de kadoos van tante Pleun en de zeevaartschool.”

„Zeevaartschool? ze brenge me toch naar de Noordsingel,” huilde hij weer.

„As ze jouw naar de Noordsingel brenge, maar dat doene ze niet... dan komp ome Hein en die breekt daar de hele tent an puin. D’r is geen vent zo sterk as ome Hein.

145