Prenten aan de galg, 24 verhalen

„Nee... ze kèn niet. Dat zie je toch? ik gaat!!... meide, let op Pleun en geef d’r een bakkie koffie en haal een dokter. Ik bin d’r zo weer.”

En Neel de Groot spoedde zich met de agent naar het ziekenhuis Coolsingel, op de hielen gevolgd door een paar visvrouwen en de opgeschoten jeugd.

De inspecteur wachtte in de kamer van de hoofdzuster en was verwonderd Neel te zien, vroeg:

„Waarom jij, Neel? waar is Pleun Bonten?”

„Ze ken niet, meheer, de schrik zit in d’r bene. As dat zo doorgaat, leit ze over een maand naas Koos de Munnik op Crooswijk. Vertel ’t mijn maar... ik ben zoetjes an ook al rijp voor de dokter.”

Neel liep nerveus op en neer, snoot haar neus, want haar tranen kon zij bijna weer niet bedwingen.

„Nou... huil maar niet. Er is, geloof ik, goed nieuws... kom eens hier, kijk.”

En de inspecteur toonde haar de dolk van oom Ari.

„Verrek, héé... hoe komp dat pestgalf hiero?” stoof ze op.

„Een ogenblik, Neel.”

Toen kwam de hoofdzuster en verzocht hen mee te gaan. De felle levensbegerige Neel de Groot was opeens zo timide, dat ze op haar tenen ging lopen en de inspecteur bij de mouw van zijn uniformjas vasthield.

Een ziekenhuis was een van de dingen, die Neel week als was maakten. Heel diep in haar hart leefde nog haar kinderdroom. Diakones had ze willen worden, zo fijn in zwart en wit, en altijd fris en met eerbied behandeld. Maar dat was er niet bij geweest voor een meisje van de Zandstraat, als kind moest zij al gaan verdienen, helpen bij de viskar. En daarna kwamen de jongens op dat knappe smoeltje af. En wèg, diakones!

Neel zonk even weg in haar gedachten en trok zich direct weer omhoog aan Hein, haar kerel. Hein, die als bootwerker goed verdiende, maar zij wilde blijven werken, voor de slechte tijden, als er weer eens massa-ontslag kwam of staking. Neel

143