Prenten aan de galg, 24 verhalen

Maar Neel de Groot dacht er anders over. Zeventienduizend gulden, ’t was zo’n bedrag, dat zij het eigenlijk niet begrijpen kon, een onneembare burcht, zo ontzagwekkend als dat Bankiershuis op het Beursplein. Voor de recherche had ze niets dan minachting, die „stillen” moesten hun schoolgeld maar gaan terughalen. En daarom besloot Neel de Groot zelf op onderzoek uit te gaan.

Op een zaterdagavond dofte zij zich op, deed haar bloedkoralenketting om, forse schitterende oorbellen in haar oren, boende haar gezicht rood met odeurzeep, besprenkelde zich zeer overvloedig met eau de cologne en stond zo pront en fris voor haar man Hein, om hem te vertellen dat ze er op uitging. Maar Hein de Groot, die oersterke lobbes van een bootwerker, werd opeens heel anders. Hij vroeg:

„Hoe d’r op uit?”

„Nou, de kroegen in. Ik heb zo aanzien en dan beginne ze wel te poekele over die dollek van Pleun.”

Langzaam rees Hein op, heel langzaam en dreigend kwam hij op haar af. En die knappe forse Neel scharrelde langzaam achteruit tegen de muur, haar ondernemende grijze ogen opeens angstig kijkend naar Hein, die geen lobbes meer was, maar een gespannen kerel, klaar om te vechten.

„Je blijft thuis,” zei hij gesmoord, „mijn wijf gaat geen kroeg in.”

„Ik bin baas over me eige,” antwoordde ze fel, maar durfde niet te bewegen.

„Je bin baas over je eige tot zover ik ’t wil. Klee je uit.”

„Nee... ik gaat!” zei ze, maar ze stond te trillen op haar benen.

Met zijn ijzersterke hand omklemde hij haar pols en zei nog beheerst:

„Neel, zolang we getrouwd benne, hebbie nog nooit op je verdommenis gehad. As je nou niet luistert krijg ie voor de eerste tien jaar.”

„Wat hebbie d’r dan tegel!” huilde ze opeens, „ik doen ’t toch voor Pleun... voor d’r ouwe dag!”

141