Prenten aan de galg, 24 verhalen

En de kredietnemers luisterden zwijgend naar zijn hartstochtelijk verweer en lieten hem ook in de steek toen hun schuld was aangezuiverd. Een ongeschreven code werd gehoorzaamd, géén cent meer naar die bult. Geen snee brood meer voor dat rijke gedrocht, die de spaarcentjes van een arme vrouw had „achterovergedrukt”.

De Munniks zaak begon te verlopen, zijn knecht moest hij ontslaan. Als hij door de straat liep, voelde hij de vijandschap als een loden last. En daarvan werd de gebochelde schoenmaker ziek. Niemand ging meer met hem om, die dief. En Koos de Munnik voelde zich al een tijd niet lekker, maar was te trots om hulp te vragen. Tot op een dag, hij zich zo ziek voelde en het hem te machtig werd. Opeens stond de bultenaar, in z’n baaie ondergoed en huilend van ellende, voor z’n deur. Hij rilde van koorts en riep om hulp. Verbluft keken de Vissersdijkers, in een oogwenk was er een oploop... en ogenblikkelijk ook het medelijden met die misvormde mens in z'n onderbroek, waggelend op z’n benen en met hoogrode koortskonen.

Een van de krachpatsers pakte hem vierkant op en droeg hem naar z’n bed, twee struise vrouwen volgden. Ze maakten de bedompte kamer achter zijn winkel, waarin hij woonde en sliep, schoon, zetten thee voor hem en plaatsten een bordje met gesmeerd brood bij z’n bed. De buitendeur mocht niet meer worden gegrendeld, om de paar uur zou er iemand komen kijken en als hij zich erg beroerd voelde, wilden ze wel komen waken. Een dokter werd gehaald, hij knikte goe dkeurend om de getroffen maatregelen en zei, dat de schoenmaker ernstig ziek was. Welke ziekte? dat ging hen niet aan, dat was beroepsgeheim en bovendien hadden ze er toch geen verstand van.

Die avond betrok Neel de Groot voor het eerst de wacht bij Koos de Munnik. Hij keek haar koortsig en hongerig aan.

„Neel,” zei hij, „ik heb het niet gedaan. Geloof me.”

„Praat daar nie van, Koos de Munnik. Wor nou eerst maar beter. Gelukkig heb Pleun d'r brood.”