Prenten aan de galg, 24 verhalen

Hij zei: „Het is maar de helft. Nou nog het andere stuk. Wie gapte het de eerste keer?”

De rechercheur zuchtte, mompelde iets van „pokkebaan”, zodat de inspecteur hem troostte met een sigaar van drie cent. Zijn goede stemming kwam daardoor terug en hij begon aan de rest van z’n taak. Maar dat werd voor hem niet gemakkelijker. De belangstelling voor de zaak was bij iedereen verdwenen, nu de dolk weer op z’n plaats hing. En dan, de teleurstelling, dat er geen vermogen in verborgen kon zijn geweest, maakte het geval nog minder interessant. Tante Pleun was gezuiverd van zwakzinnigheid, maar daarvoor in de plaats was een zekere minachting gekomen. De dolk had haar tot een rijke vrouw in spe gemaakt, de naakte waarheid, dat zij slechts een „bazaargalf” bezat, degradeerde haar tot arme visvrouw met geen andere toekomst dan de bedeling op haar ouden dag. Dit feit maakte diepe indruk op Pleun Bonten, de verwachte herleving van haar robuustheid bleef uit. Zij was somber, mager, wat timide en onderdanig tegen haar klanten, die toch weer allemaal bij haar kochten. En tante Pleuns eenvoudige verstand begon te werken. Ook haar gevoel voor oom Ari zaliger. Zij wilde niet aannemen, dat Ari haar bedrogen had en dat zijn woorden maar gezwets geweest waren. Dat kon, niet! er moest iets anders tussen zitten. En dat andere doemde in haar hoofd op als de grootste zwendel aller tijden. Zij was bedrogen! dat kon niet anders. De dolk van Ari was echt geweest en de dieven hadden hem nagernaakt en toen de valse dolk tegen haar schoorsteen gehangen. Dat was ’t. Een valse dolk hadden ze in haar handen gemoffeld om de politic te neppen en nou leefde ergens in het buitenland een ander van huur centen. Diamanten en parels hadden in de dolk gehuisd... die gedachte kwam fel on, toen zij een dame hielp, die met haar beringde vingers gebiedend en uitdagend naar een hele zalm wees, welke zij wilde kopen. Tante Pleun beheerste zich met uiterste inspanning, want de verkoop van een hele zalm was iets „echts” en haar gedachten over die „belazerderij" was iets ongrijpbaar