Prenten aan de galg, 24 verhalen

es effe, meester. Ik zal ’t je niet moeilijk maken als je de waarheid vertelt. Die dolk is terecht, teruggegeven zullen we maar zeggen. Dat is een voornaam ding bij de rechtbank. En waar was jij toen je kameraad het ,,leende”?

„Ja... waar was ik?” peinsde Teun.

„Je was toch in ieder geval bij die oploop, niet?”

„Ja... ik gloof wel.”

„Ben je mee naar boven gelopen?”

„Ja... ik gloof wel.”

„Wanneer?”

„Toen ze stongen te griene tege de pui.”

„Alleen?”

„Ik gloof wel.”

„Dus je kameraad, die het gapte, kwam later?”

„Dat mot dan wel... toe de peliesie kwam was het galf weg.”

„Teun, sufferd, spreek de waarheid en er gebeurt verder niks met je. En anders draai ik je de voorlopige hechtenis in. Nou kiezen, meester.”

„Nou... ken mijn het eigelijk verrekke. Ik heb ’t gepikt. Ik was ’t eerste bove, alleenig. D’r zat geen pest in... nou... dagelang heb ik lope prakkizere hoe ’k dat kreng weer an tante Pleun kon tcruggeve. Weggooie wou ik niet, dan had ze d’r hele leve as gek motte slijte. Toe doch ik, ik moffel ’t tussen d’r handel, dan kom ’t wel terecht.”

„Teun, ik zal de inspecteur vertellen, dat je fideel was. Je zal wel niks meer horen.”

De rechercheur slenterde weg en Teun veegde z’n neus af met de mouw van z’n blauwe trui, want er hing een druppel zweet aan, zo benauwd had hij het even gehad. Toen haalde hij z’n broek op, spuwde in z’n handen en liep naar de manden vis, welke gelost werden en mompelde: „Ik bin blij da’k ’t kwijt bin.”

De inspecteur knikte goedkeurend toen de rechercheur hem verslag uitbracht.

130