Prenten aan de galg, 24 verhalen

haar bovenste onderrok en gaf de mannen hun stuiver fooi. Toen graaide zij met vaardige handen tussen de glibberige vissen om alvast een beetje sortering tussen groot en klein te maken, voordat de eerste kopers zouden opdagen. En opeens gilde ze.

In een oogwenk waren de buurvrouwen van de vismarkt bij haar. Sinds zij „gekke Pleun” was geworden, bestond er een geheime afspraak onder de visvrouwen om op haar te letten en te zorgen, dat ze niet te veel in de maling werd genomen en dat zij haar brood kon blijven verdienen.

„Daaroü het galf van Ari... daaroü” en zij wees met trillende vinger naar de dolk, die tussen de glibberige vissen lag.

„Nou afblijve met jullie pote tot de pelisie is gewees,” zei de forse jonge Neel de Groot, haar rechterbuur. En meteen dekte zij het mes af met een zware tarbot en posteerde zich voor de visbank. „En nou holle, Pleun, naar het Haagse Veer. D’r ken nou niks gebeure voor ze hiero benne,” vervolgde ze dreigend. En hijgend haastte zich tante Pleun naar mijnheer de inspecteur van het Haagse Veer, begeleid door haar linkerbuurvrouw.

De inspecteur kwam onmiddellijk, samen met de rechercheur. Zij baanden zich een weg door de oploop voor de visbank. Neel de Groot keek eerst rond of zij een voorstelling ging geven, tilde toen de tarbot op... géén dolk! Een gejoel steeg op, maar Neel de Groot en tante Pleun begonnen nerveus tussen de vissen te graaien en daar kw^Tam de dolk toch te voorschijn, hij was weggegleden tussen de glibberige vissen.

„Ziene jullie nou wel, dat ze nie getikt is, héé?” riep vrouw de Groot, „en as d’r nog een het lef heb d’r gekke Pleun te schelde, die flikker ik de Leuvehaven in.”

Plechtig werd de dolk aan de politie-inspecteur overhandigd, hij bekeek hem snel en vroeg een krant om hem in te pakken. Daarna veegde hij z’n handen af aan het schort van blonde Neel de Groot, die hiervan even terugschrok.

Later zei ze tegen de visvrouwen: „Ik doch dat ie me kietele

128