Prenten aan de galg, 24 verhalen

zo maar midden in de week, werd zij door twee agenten opgebracht naar de Groote Pauwensteeg. Ze was stomdronken, huilde en lachte, wilde zich losrukken of een der agenten om de hals vallen, dan weer probeerde zij zich om te keren om naar de kinderen te schoppen, die in drommen en joelend meeliepen naar de politiepost.

En daar hing ze nu, op een stoel. Staarde naar de inspecteur van het Haagse Veer, die toevallig in het posthuis was om enige zaken te bespreken.

Jammer, zo’n pront wijf, helemaal verzopen en daas in d’r kop, dacht hij, terwijl hij naar haar keek. En opeens zag hij haar behuilde treurige ogen, nu nog troebel van de wegtrekkende dronkenschap. Maar ze waren mooi, die ogen. Pleun Bonten moest in haar jeugd een knappe meid zijn geweest, dat was nu nog best te zien, ondanks haar magerte, de gebogen rug en de ingevallen borst, allemaal ontstaan na de ellende met die dolk. Er was niet veel meer over van de onvervaarde struise Rotterdamse visvrouw... als zij straks nuchter zou zijn wilde hij eens lang met haar praten.

Pleun Bonten sliep in de cel. Tot de andere morgen. En toen zij in de kamer van de inspecteur moest komen, dacht zij, dat ze door de grond ging van schaamte. Ze mocht gaan zitten, in haar ogen een grote eer.

„Tante Pleun,” zei de inspecteur, „je gaat zo helemaal naar de bliksem. Hou op met dat pimpelen en tracht je gedachten bij elkander te houden.”

„Meheer,” griende ze opeens weer, „meheer, hij hong d’r. Ik zweer je, bij m’n moeders graf... hij hong d’r toen weer.”

„Goed, laten we aannemen, dat hij er weer hing. Je rende het huis uit en toen jullie weer boven kwamen, was hij er niet.”

„Meheer, ik weet ’t allemaal. En toch was ’t zo. En toch bin ik niet krankjorum. Ze make me zo... de mense make de gekke... ze gane roepe, je ben hiero in je kop enne... dat gane ze glove, in d'r eige leuge gane ze glove. En dan ken je d’r nie meer tege op en dan kom ie op de helling door