Prenten aan de galg, 24 verhalen

géén dolk. De inspecteur van het Haagse Veer, die inmiddels ook gekomen was, zei nu werkelijk boos:

„Vrouw Bonten, nu moet je ons met rust laten. Dat je een borreltje drinkt is jouw zaak, maar om ons te laten roepen, omdat jij en je vriendinnen met een dronken kop griezelverhalen zitten te verzinnen, dat gaat te vèr.”

De vrouwen huilden weer en betoogden, dat zij nog geen „spoog” hadden gedronken, en „dattie d’r hongü” Het hielp niet, de straat joelde en lachte hen uit en hoe het kwam wist niemand, maar toen de inspecteur de glaasjes en de fles in de handen van Pleun Bonten duwde, zag iedereen, dat die fles leeg was. Die dag durfde Pleun Bonten niet meer naar huis en sliep bij een vriendin. De volgende dag ging zij weer terug naar huis, geëscorteerd door de krachtpatsers van de Vissersdijk, die haar woning nog eens van boven tot onder doorzochten. Er werd niets verdachts ontdekt en de dolk hing er niet.

De drukke gezellige tante Pleun werd somber. Dat kwam omdat de jeugd zich met haar ging bemoeien. In het begin was het een onschuldige plagerij, toen zij riepen: Gekke tante Pleun, maar na een week was het haar vaste naam geworden. Gekke tante Pleun. Ook begon de jeugd haar te volgen, kijken wat ze deed. Het was altijd griezelig opwindend om een gek na te lopen. Dat volgen maakte Pleun Bonten kwaadaardig, zodat zij soms woest de kinderen narende en terugschold. En daarmee leverde zij voor de Vissersdijk het bewijs, dat zij werkelijk niet goed in het hoofd was. Zij vermagerde sterk door deze ellende, was niet meer zo actief in haar vishandel. De kwaliteit, welke altijd haar trots was geweest ging achteruit, omdat zij niet goed oplette bij de visafslag. Haar klanten vonden het griezelig worden om bij een „gek” te kopen, je kon nooit weten of ze niet eens met die grote vismessen ging steken.

Om al dat leed te verzachten dronk tante Pleun steeds meer en wat,nog nooit tevoren gebeurd was... op een dag,

125