Prenten aan de galg, 24 verhalen

„Nou... ik weet het nu. Als het nodig is zal ik je laten roepen,” zei de inspecteur een beetje wrevelig. Die meiden altijd, met haar jonge donkere kerels. Als het niet waar was, zaten ze altijd intens te genieten van de leugen. Maar men kon niet weten, misschien was er iets van aan en dan had de politie tenminste een vaag signalement. Een jonge donkere Italiaan.

De rechercheur ging maar weer eens zoeken. Al de danstenten van de „Dijk” en de „Polder” ging hij binnen, maar er waren daar zoveel jonge donkere kerels, dat er geen uitzoeken aan was. En daarbij, de politie had nog wel wat anders te doen, dan naar een dolk te speuren al zat deze dan vol met diamanten. Tante Pleun ging regelmatig naar het Haagse Veer om navraag te doen en te controleren of de politie haar plicht wel deed. Tot op een dag de inspecteur zei:

„Ik zou nog maar eens goed zoeken, vrouw Bonten. Hij zal wel ergens slingeren. Wij vinden hem toch niet meer, het heeft al te lang geduurd.”

Mismoedig ging Pleun Bonten naar huis met het voornemen om thuis eens lekker breed te gaan uithuilen en daarna een brandewijntje te nemen om zich te troosten. Zij nodigde een paar vriendinnen uit om getuige te zijn van haar leed en om daarna gezamenlijk de vertroosting te ondergaan.

Alles verliep volgens de ritus. Pleun Bonten huilde, sprak warm en waarderend over oom Ari, die toch een goede vent was geweest en voor haar ouwe dag had gezorgd, al was dat op een vreemde manier. De vriendinnen beaamden, zaten wel een beetje te popelen, omdat het leed zo lang duurde en de brandewijn zolang moest wachten.

Maar eindelijk stond tante Pleun op, haalde de fles en schonk de glaasjes vol. En voordat de vrouwen plechtig zouden drinken, hieven zij hun glaasje op en keken droevig naar de plek waar de dolk had gehangen. Had gehangen?... hing!!!

Pleun Bonten schrok overeind, gilde:

„Verrek... meides... daaroü”

123