Prenten aan de galg, 24 verhalen

inspecteur bepeinsde, dat er een bende Italianen de stad onveilig moest maken. Maar omdat zij allen de dolk van oom Ari hadden gedragen en die op een onvoorzichtige manier hadden getoond, haalde hij z’n schouders op. Die tips waren waardeloos en van al dat vreemde geld, dat zij hadden uitgegeven geloofde hij ook niet veel.

Er kwam ook een jonge meid. Een beetje mollig, met rossig haar en grijze ogen. Ze leefde helemaal met haar verhaal mee, toen zij ging vertellen. En de inspecteur keek wat dromerig naar haar, terwijl hij langzaam zijn knevel puntte. Zij vertelde:

„Zit ik daar in het plantsoen bij het Maasstation, op een bankie... weet je wel, zo fijn te turen over de Maas... denk ik an rijk zijn, inplaats van da gange schrobbe, da je d’r van kraakt, weet je wel... nou, enne... ik doch da’k ’t bestierf!! staat opeens die Italiaander achter me. Leit ie z’n arreme om me hals... zö, weet je wel... ik doch dattie me worrege wou. Maar hij wilde me allenig maar zoene... ik gille, hè... zeg tie: wees nou lief, meid, gane me same uit, ik heb een hoop poen te vertere... weet je wel.”

„Ja, ja,” knikte de inspecteur onmakend uit z’n mijmering, „en dat zei hij allemaal in het Italiaans, dat jij zo goed verstaat.” „Nee, natuurlijk niet... maar in de liefde bestane d’r geen tale, weet je wel, dan weet je direk wat offeze bedoele.” „Verder.”

„Nou... mot u hore... haalt ie een dolk uit z’n broekriem... ik doch da’ik d’r in bleef... hij speelt d’r wat mee, draait... en daar laat ie me zulke diamante d’r uitrolle... en zo maar op ze hande danse. Nou... ik in, hè... gane me de stad in? vraag ik. En net as tie antwoorde wil, fluite ze erges vandaan. Hij sprink op... geef me opeens een zoen... en wèg inene... weet je wel.”

„Ja, ja, hoe zag hij eruit?”

„Nou... een knappe donkere vent, met zo’n emmes snorretje, weet je wel... ikke kwaad hè, maar ’t was toch een lekkere zoen.”

I 22