Banvloek

‘Duivel Baëna’ - zoals gij tot mij gesproken hebt.

‘Waarom?’

‘Duivels onder mekaar betitelen elkaar niet met “duivel”, Senhor.’

‘Eet, mensenkind, eet,’ gebood Mocatta.

Zij wisten zich de tranen van pret uit de ogen en aten ieder een halve kip, wierpen de botten op de weg. Tot stof zult gij wederkeren. Alles wat geschapen is - ook de kip ...

Zij kwamen ter Messe. Zij vonden onderdak in een grote herberg waar de Iberische kooplieden tijdens de Messe huisden. Zij reden hun wagens op de binnenplaats. Binnen een dag zou het bericht van hun aankomst wel zijn verspreid. Zij wachtten. Zij wachtten geen dag. Want tegen de middag meldde zich een joods koopman en verzocht de Portugezen in de binnenhof te komen. Bij hun wagens. Men wilde kopen. De Portugezen voldeden aan zijn verzoek, troffen in de binnenhof Nehemia bar Simeon en zes andere Joden. Even aarzelde Josua Mocatta, hij was verrast. Nehemia bar Simeon boog even het hoofd ten groet, de anderen volgden zijn voorbeeld. Josua Mocatta keek hoogmoedig naar hen en boog niet. Hij wachtte op het woord van Nehemia bar Simeon.

‘Sholoum Aleichem.’

‘Wij verstaan uw taal niet, Heer Nehemia bar Simeon.’

‘Vrede zij met u, Jesüs Mocatta van Antwerpen.’

‘Die vrede is met ons,’ antwoordde Mocatta.

‘Was uw reis voorspoedig, Senhores?’

‘Ja, zeer voorspoedig. Wij hebben vele malen uw vre-dewoorden gehoord. Waar zij klonken was het rustig.’

‘Dat verheugt mij, Jesüs Mocatta.’

94