Banvloek

‘U kent mij. Iedereen in Keulen kent me.’

‘Word niet brutaal, Jood,’ riep de bottelier.

‘Dien dan aan Nehemia bar Simeon, de belangrijkste Jood van Rijnland en de Elzas tot aan Bazel.’

‘Het kan niet op,’ smaalde de bottelier. De dochter giechelde.

‘Zo is het. Het kan niet op, het zal nog hoger groeien,’ antwoordde Nehemia bar Simeon.

‘Naar de galg of de brandstapel?’ sarde de bottelier. De dochter giechelde harder, zodat het de bottelier begon te prikkelen. Zijn lusten begonnen te spreken, hij wilde nu groter worden in haar ogen, een man zijn. Dan zou zij hem zeker zijn gang laten gaan en zich laten nemen, misschien straks wel in de kelder tussen de geweldige wijnvaten. Hij kwam dreigend naar Nehemia bar Simeon toe, snauwde:

‘Je weet toch dat er geen Jood in een herberg mag komen! Het minste wat ik nu zal doen, is je op straat gooien en misschien zal ik ook de Amtmann wat in zijn oor fluisteren.’

‘Het drinkgeld dat ik u toegedacht had, hebt u verspeeld, bottelier. En zeg aan Albrecht Fromm dat de Franse wijnkopers hun vordering zullen stellen voor het schepenengerecht,’ zei Nehemia bar Simeon op beheerste toon. Toen keerde hij zich om, om de herberg te verlaten. Maar de dochter was met vlugge stappen bij hem, trok hem aan zijn mouw. De blauwe ogen blikten angstig in de staalgrijze van Nehemia bar Simeon. De bottelier pakte stuntelig een paar wijnkannen om te gaan vullen in de kelder. Zijn prikkelingen waren verdoofd; vandaag en misschien voor altijd zou deze blonde Machteld niet meer gevoelig zijn voor zijn bronst.

86