Banvloek

‘U kunt mijnentwege over deze herberg beschikken als u mii de schade vergoedt. Maar dê keuren van deze stad staan niet toe dat Joden zich in herbergen ophouden of er zaken komen doen. U zult de Joden dus moeten gaan opzoeken.’

‘Dat wensen wij niet. Ga naar de Amtmann en bericht hem dat Portugese kooplieden hier in hun Keulse residentie joodse kooplieden wensen te ontvangen. Om zaken met hen te doen. En, indien nodig, betaal dan voor ons aan de Amtmann hetgeen hij eist. En snel!’

‘Jawel, heer, jawel,’ antwoordde Albrecht Fromm vlug, terwijl hij enige malen gejaagd boog, de handen ineengestrengeld voor zijn buik. Gabriël Baëna bleef hem aan-kijken, hoogmoedig. Zijn gezicht was een stenen masker. Nogmaals boog de waard enige malen, beseffend dat er met deze slanke Portugees niet te spotten viel. Vreemd volk, deze zuidelijke kooplieden. Gedroegen zich als vorsten, reisden met escorte en bedienden, die met dezelfde allure optraden als hun broodheren. Zij waren gesloten, hooghartig, kortaf. Wensten het beste dat er in huis was om te eten en te drinken en als hun dat niet beviel, eisten zij om het dan bij de kramers te gaan kopen. Voor vruchten en groenten had hij menigmaal een knecht naar de boeren buiten de poort moeten sturen. Te paard nog wel, want veel geduld hadden die gasten ook niet. Maar! - betalen deden zij met goud, soms zo overvloedig dat het hem verbaasde. Goud, dat was hun macht. Daarmee bedwongen zij iedereen.

‘Heer Baëna, ik zal zelf gaan. Mijn dochter en de knecht zullen zo lang bedienen.’

‘Dat zijn uw zaken, waard.’

Gabriël Baëna keerde zich om. Langzaam liep hij door

84