Banvloek

Zij trokken door Leuven, zij trokken door Luik. Zij kwamen in Aken, bleven daar twee nachten. Zij kwamen in Keulen. Het was vrijdag. Gabriël Baëna kreeg opdracht de belangrijkste joodse koopman op te zoeken en hem mede te delen dat senhor Josua Mocatta van Antwerpen was aangekomen in de herberg van Albrecht Fromm en bereid was zaken met hem te doen. Intussen stelden de voerlieden hun wagens op in de binnenhof. Mocatta gaf opdracht de koopwaar zodanig te schikken, dat een baal van elk der meegevoerde produkten goed zichtbaar open lag. Twee mannen moesten bij de wagens blijven en de overige mochten met de huurlingen de stad intrekken om te gaan drinken. De koopman gaf hiervoor ruim geld; de gezichten van de mannen glunderden. Tot de homan zei Mocatta:

‘Pas op dat er niet gevochten wordt. Zorg dat zij allen tamelijk nuchter terugkomen. De lange messen moet je bij Albrecht Fromm in bewaring geven. In deze stad gebieden de keuren dat de waard verantwoordelijk is voor zijn gasten. En ik wil geen koopwaar verbeuren, noch boete betalen. Begrepen?!’

‘Jawel, senhor Mocatta.’

Toen de homan de lange messen had ingevorderd, gingen zij. Vrolijk, overmoedig, ondernemend. De Rijnlandse meisjes lokten en zij hadden vanaf Antwerpen geen vrouw meer gehad.

Mocatta trok zich terug op zijn kamer, die hij delen moest met Gabriël Baëna, en legde zich gekleed op bed. Hij dommelde wat; hij voelde zich de laatste dagen vermoeid door de lange ritten. In de dorpen hadden zij onderdak gevonden bij boeren en, hoewel hij met goud wilde betalen, hadden deze mensen hem slechts zeer gebrek-

78