Banvloek

‘Wij moeten. Met zulke brandschattingen betalen wij om te mogen leven. Weigeren wij of kunnen het niet opbrengen, dan wacht ons de brandstapel of het schavot. Of... nog eenvoudiger: Men werpt ons voor het volk. Wij hebben ervaring, honderdvijftig jaren geleden, Rijnland en de Elzas waren doordrenkt van ons bloed. Ouden, vrouwen, borelingen, het volk moordde en het lag ootmoedig geknield voor het kruis en de Madonna.’

Jacob Fugger bleef staan. Achter de rug van Nehemia bar Simeon. Bekeek deze Jood. Hij was groot en fors, hij kon een Duitser zijn. Toen ging hij voor hem staan, keek in zijn ogen. Die waren grijs en zijn neus was recht en zijn baard was wit. Hij kon een Duitser zijn.

‘Nehemia bar Simeon van Keulen, ik verkoop u een-honderdnegentigduizend thaler prima wissels op Iberische bankiers. Mocht het niet voldoende zijn, dan leen ik u wat u nog nodig hebt, zonder tijd, zonder rente, zonder borg.’

‘Dank u, heer Fugger. Misschien zullen onze kindskinderen elkander de hand mogen reiken als vrije mensen aan vrije mensen, die beseffen dat de Almachtige, geloofd zij Hij, mensen schiep, allen gelijk, en naar Zijn Evenbeeld.’

Hij boog en ging. Jacob Fugger knielde neer voor een Madonnabeeld in een nis. Bad, de handen gevouwen. En met innige overtuiging.

Twee jonge krachtig gebouwde Joden. Gladgeschoren als Bourgondiërs. Zonder slaaplokken, zonder arbang-kanfous,zonder Jodenhoed, zonder Jodenlap. Te paard, gekleed als Boheemse landsknechten.

Augsburg, Spiers, Worms, Keulen, Aken, Maastricht,

290