Banvloek

En zij kenden de ethica van hun wetten.

Mocatta’s gehuurde bereden bende overviel het klooster, ’s Nachts. Het duurde maar kort. De nonnen waren slechts een groep huilende huiverende vrouwen, samengedrongen in de refter.

Eén blik uit het masker van Josua Mocatta.

Eén korte aanwijzing met een gebiedende vinger.

Geen woord.

Een toegeworpen lange zwarte mantel.

Gracia Nunez volgde de minnaar van jaren her. Betaling in goud bij het licht van een toorts. Buiten. De bende verdween in de duisternis. Josua Mocatta en Gracia Nunez reden naar het noorden. De vrouwenzit te paard had zij niet verleerd. De nacht was koud. Eenzaam en angstig.

Voor dageraad bereikten zij een onbewoond huis aan de rand van een dorp.

Drie nachten reden zij verder. Steeds was er een onbewoond huis aan de rand van een dorp. De vijfde nacht bereikten zij Segovia.

Gracia Nunez was in veiligheid in het huis van Isaac la Peyeréro. Marrano.

Het goud verloor van de Kerk.

Drie dagreizen van Segovia haalden dubbele patrouilles van de gouverneur hem in.

Hij gaf zijn rapier over, zijn dolk. Het zilveren kokertje met Venetiaans vergif vonden zij in zijn gordel. Zij sloten hem in de toren. In een vunzige kerker. Klonken hem vast met een ketting aan de muur.

Slechts één dag.

282