Banvloek

‘We hadden toch afgesproken dat we nooit meer over die ij aren zouden spreken? Dat het verleden was weggegooid als een oud vies hemd? Vertrouw je me nog steeds niet, Josua .. .toe, Josua .. .waarom toch niet?’

‘Vergeef me, Geerte. Soms stijgt de afgunst plotseling omhoog, vooral wanneer je mooi en verzorgd bent. Vergeef me.’

‘Ik heb gevochten, reeds voordat ik jou kende. Door jou heb ik overwonnen. Josua, verlaat me niet, verlaat me nooit. Ik wil niet meer terug in de klauwen van de duivel. Ik wil niet meer zwerven, mijn bestaan kopen met mijn lichaam. Ik wil de rust van een nest. Voor mijn jong . . .En een kroon op mijn hoofd voor dat jong.’

Hij greep haar pols. Zij voelde zijn kracht en zij keerde haar lichaam naar hem. Hij omarmde haar, vlijde zijn mond en zijn wang in haar hals. Fluisterde in haar oor:

‘Die kroon zal je hebben. De kroon van een moeder.’

‘Hou je nog van me? Zoals toen? Prima nocte?’

‘Ja. Laten we gaan zitten en ik zal je alles vertellen. Waarom ik zo plotseling vertrok.’

‘Vertel het hier. In mijn oor.’

‘Dat duurt zo lang, mijn lief.’

‘Geeft niet, mijn jongen, uren kan ik je zo hebben.’

‘Nee, mijn lief, nee ... ik wil meer! Veel meer.’ Zijn stem was minder dan fluistering.

‘Kom,’ antwoordde ze. ‘Kom! Kom!!’

En de zwartblauwe stolp met de sterren bedekte de aarde. Verborg de mensen en hun omhelzing. Ook sen-hor Josua Mocatta van Antwerpen en zijn lief en vrouw Geerte van Arcen.

Zomermaand. Een ochtend van zinderend licht, een