Banvloek

‘Wanneer, senhor?’

‘Onmiddellijk. En daarna, Gabriël, zal ik een belofte inlossen. Wanneer dat gebeurd is, hoop ik rustig te gaan leven naast de vrouw die nog hevig in mijn bloed zit.’

‘Geerte van Arcen?’ fluisterde Gabriël Baëna.

‘ Ja ... Geerte van Arcen, die Gracia Nunez bijna verdrongen heeft.’

Gabriël Baëna liet de handvatten los. Nam weer plaats en dronk langzaam zijn wijn. Plotseling zei hij:

‘U kunt op me rekenen, senhor Mocatta.’

‘Dat wist ik, Gershom ben Schlomo. Joden zijn betrouwbaar. Soms tot in de dood. Daarom zijn er zoveel hofjoden.’

Gabriël Baëna stond plotseling op en verliet de kamer. Josua Mocatta bleef. Staarde en staarde in het verstervende vuur.

Samen keerden zij terug. Dezelfde weg van inn tot inn. Weer met een haringbuis. Maar nu naar Rotterdam. De zeeziekte pakte hen meedogenloos. Josua Mocatta had nog de kracht om Gabriël Baëna te bevelen aan stuurboord te braken, hij wilde het aan bakboord doen. Groenig van ellende mompelde Baëna:

‘Oi? Bent u bang dat stuurboord te vol wordt?’

‘Nee, chacham. Maar ik wil niet dat je mijn hulpeloosheid ziet. Vertrouwelijkheid . . .heeft. . .eengrens.’

‘Goed .. . goed . .. senhor. Ik heb de wind mee . .. u . . . niet,’ hijgde Baëna, ‘wie is hier de chacham?’

‘Ik heb een ander mazzaal.. . Gershom ... bar ... Schlomo. Wanneer . . . wanneer ... er nog iets is overgebleven van die ... die ... paarde ... urine van de foltering, dan ... dan ...’

269