Banvloek

Hij zweeg. Nu stond Baëna op en ging naast hem staan. Keek terzij naar zijn profiel. Antwoordde, wat schor:

‘Ik begrijp het, senhor. Tenzij u beiden in veiligheid bent. Buiten de macht van de Inquisitie, buiten de achterdocht en de Jodenhaat.’

‘Ja,’ mompelde Mocatta.

‘Onder een volk dat niet meer weet wat een Jood is omdat zij ze eeuwen terug het land uitjoegen.’

‘Ja, Gabriël.’

‘En dat volk woont hier. In Engeland of Schotland of Wales.’

‘Ja ... Gabriël.’

Langetijdstaardenzijbeidenin de vlammen. Zwijgend. Gabriël Baëna sprak weer het eerst.

‘Hoe, senhor?’

‘Ik heb een klein landgoed gekocht. Daar zal ze wonen. Met Ido. Totdat hij volwassen is en kiezen kan.’

‘Enu, Senhor?’

‘Ik zal een grote factorij in de City vestigen. Met Brits personeel. Ik zal dan veel hier zijn en dus bij haar en de jongen. Antwerpen komt onder jouw leiding.’

‘En Loys de Negro? Waarom mag hij de Britse factorij niet leiden?’

‘Loys de Negro en Dona Raquel worden nooit Iberiërs zoals jij er bijna een bent. Hun figuur, hun gebaren, hun manier van lopen ... Nee, Gabriël, het is te gevaarlijk voor hen en voor ons. Loys de Negro plaats ik in Kopenhagen. De wereld is groot en het vermogen der Mo-catta’s hoeft niet uitsluitend te worden gevoed met Vlaams geld.’

Ze glimlachten voor zich heen. Grote handelsavontu-ren waren hun lokkend werk begonnen.

268