Banvloek

Bij aankomst in de Engelse havenplaats moesten de introductiebrief en het paspoort van de provoost reeds hun werk doen. En zij deden dat. Van inn tot inn verliep de reis vlot, de City was uitzonderlijk vlug bereikt, maar hun paarden hadden zij dan ook niet gespaard.

Hij vond JosuaMocatta. Inhet huis van Loys deNegro. Mocatta was niet verbaasd, hij kende zijn stiefmoeder en hij kende het doorzetten van zijn vertrouwde reisfactoor. Allereerst vroeg hij naar Geerte en Ido. Gabriël Baëna kon hem niet antwoorden, hij kende de concubine nau-welij ks en principieel bemoeide hij zich niet met het privé-leven van zijn broodheer. Toen vroeg Mocatta hem za-kelijke dingen, daarvan wist hij alles en rapporteerde uitvoerig.

Dona Raquel stond erop dat ook Gabriël hun gast zou zijn. Vragend keek hij naar Mocatta, die toestemmend knikte. Na het avondmaal trokken Loys de Negro en Dona Raquel zich terug. De mannen konden nu vertrouwelijk praten. Josua Mocatta schonk voor zijn reisfactoor een grote tinnen kroes bitter bier. Nam zelf een bijzonder kleine. Toen dronk hij hem toe. Gabriël Baëna nam een flinke teug, sloot zijn ogen en slikte niet door.

‘Is het zo heerlijk, dat je het steeds weer over je tong laat spoelen, Gabriël? Toe, slik door! Er is nog genoeg hier in huis, je kunt zoveel drinken als je maar wilt,’ zei hij zacht en bijzonder ironisch.

Heel langzaam liet Gabriël het bier door zijn keelgat. Toen rilde hij, schudde vol afkeer zijn hoofd, opende de ogen. Zei:

‘Hoe heerlijk, senhor Mocatta. En hoe heerlijk dat ik zoveel mag drinken als ik maar wil. En het heerlijks te, senhor? Dat is dat ik niet meer wil. Hebt u soms nog een

266