Banvloek

steeds strijkend langs zijn wangen en kin. Toen hij stilstond zegde hij:

‘Genendel bath Micha, vergeet nu alle beloningen. Niet alleen de Iberische Joden kennen de eer, ook wij, de Ash-kenaziem kennen hem. De onze is warmer, menselijker, dieper. Ik vertrek nu en ik zal hem zoeken als Gershom ben Schlomo, met Jodenhoed en Jodenlap.’

Opgewonden greep zij hem vast bij zijn bovenarmen. Kneep hem bijna pijnlijk. Sprak gejaagd:

‘Nee ... nee, mijn jongen. Zonder baard en zonder pij-es en Jodenkleding? Tart het lot niet!’

‘Het lot is God,’ zei hij simpel.

Zij pakte zijn hoofd tussen haar handen, trok het naar zich toe en kuste hem op het voorhoofd.

‘Dan heeft de Almachtige door mijn mond gesproken en je gewaarschuwd. Zoek als Gabriël Baëna, van het Huis Mocatta. De Kehilliem in de Duitse landen mogen niets weten.’

Hij kuste haar hand en ging weg.

Die avond begon zijn speurtocht. Nadat Genendel was gaan slapen, zocht hij Juana de la Calle. Hij vond haar in Genendels woonkamer, waar zij zat te lezen. Onstuimig kuste hij haar en enigszins koel onderging zij zijn liefkozing. Hij bemerkte het niet. Zo vol was hij van het gesprek met moeder Genendel en de tocht die hij wilde ondernemen. Zij luisterde nauwlettend toen hij haar mening vroeg.

‘Gabriël, waarom vraag je mij om raad?’

Hij schudde langzaam en peinzend het hoofd, antwoordde:

‘Ik vraag je niet om raad, Juana. Wat zegt je gevoel?’