Banvloek

Geerte van Arcen wachtte. Ook zij liep door haar huis. Verzocht de maerte te beginnen met de schoonmaak. Ze hielp mee, gekleed als een werkmeid, deed soms hetzelfde tweemaal om maar iets te doen te hebben. Om te trachten rustig te worden. Tevergeefs.

De negende dag. Een donderdag.

Moeder Genendel ontbood Gabriël Baëna.

‘Senhor Baëna, ik ben ongerust.’

Ze keek hem zo verdrietig aan, dat hij zich opeens een paar andere ogen herinnerde. Jaren geleden. Toen had zijn moeder hem ook zo aangestaard, het was de dag geweest van het bericht dat zijn vader was binnengelokt in een herberg om geld te komen wisselen en daar werd doodgeslagen.

‘Ik zal op onderzoek uitgaan, senhora Mocatta.’

‘Ga niet alleen, Gershom ben Schlomo.’

Verrast keek hij haar aan. Bedekte opeens zijn ogen met zijn linkerhand en boog het hoofd.

‘Waarom keert u terug, Genendel bath Mieha. Waarom maakt u me weer Jood?’

‘In tijden van gevaar sluiten de Joden zich aaneen. Er is gevaar, Gershom. Daarom verlaat ik nu deze wereld, die de onze niet is.’

‘Voorgoed, Genendel bath Micha, voorgoed?’

‘Dat zal de tijd leren. De tijd, die geleerd wordt door de Almachtige. Vind Jehoshua, Gershom, het zal je niet berouwen, je choepah met Gittele zal je groots kunnen vieren.’

‘U weet alles?’ riep hij geschrokken.

‘Alles. Maak je daarover geen zorgen. Jodinnen kunnen babbelzuchtig zijn, maar ook zwijgen tot in het graf.’

Hij begon te drentelen door haar kamer. Nadenkend,

262