Banvloek

‘Juist daarom kan ik het beter doen. En u kunt zich helemaal aan hem wijden. Helemaal,’ antwoordde de maer-te.

Met een ruk van het hoofd keek Geerte haar aan. De maerte glimlachte op een bijzondere manier.

‘Wat bedoel je, maerte?’

‘Och, niets. Ik wilde het makkelijk voor u maken, jof-frouwe.’

‘Of me beledigen, maerte.’

‘Misschien.’

‘Niet misschien. Als de dienst je hier niet bevalt, vertrek dan. Er is werk genoeg in Antwerpen.’

‘De eerste van bloeimaand, joffrouwe.’

‘Goed. En nu de reden en de waarheid, maerte.’

‘Heel Antwerpen spreekt over u en senhor Mocatta. Ik wil niet langer dienen in een vrijérsnest.’

‘Ooit zelf een vrijer gehad?’

‘Wat gaat u dat aan, joffrouwe?’

‘Ik begrijp het. Heeft mi jnheer pastoor je deze woorden voorgezegd?’

‘Ja. Hij heeft me bevolen zo spoedig mogelijk te vertrekken. Ik wil geen last met de pastoor, ik ben gelovig rooms. En u gaat bijna nooit naar de mis. Bovendien ...’

‘Wat?’

‘Mijnheer pastoor zegt dat senhor Mocatta afstamt van verjaagde gedoopte Joden. Dat hij in het geheim nog wel een Jood zal zijn.’

Geerte van Arcen huiverde. Haar gezicht werd bleek.

‘Pas op, maerte,’ riep zij.

‘Past u op, Geerte van Arcen. Voor schout en schepenen en de monniken van de Inquisitie.’

‘Poeh, wilde je me bang maken, maerte!’

2J8