Banvloek

Loys de Negro maakte een breed gebaar met zijn handen, zijn ogen half dichtgeknepen, het hoofd een beetje scheef, een vreemd spottend lachje om zijn mond, antwoordde:

‘Nou nee, waarom niet? Wij hadden er genoeg van.’

‘U ook, Dona Raquel?’ vroeg Genendel.

‘Zeg maar Riwke, Genendel bath Micha. Zeg maar zoveel mogelijk Riwke. Kan ik tenminste weer eens gewoon sjmoezen. Als Dona Raquel krijg ik nog eens een versjtomming, als de dood zo bang om een woord verkeerd te zeggen. Het valt echt nog niet mee.’

‘Went wel, went wel,’ zei Genendel bemoedigend. ‘Kind, je moest es weten wat ik heb doorgemaakt dat eerste jaar met Ido owelesjolem! Maar nu? Ik bezweer je, zelfs met Juana van Arragon, de vorstin, durf ik het aan.’

‘Heb ik ook gezegd,’ interrumpeerde Loys de Negro. ‘Alles went. De tsores en ook de simcha. Nah, Riwke, hoe hebben wij gereisd? Nah?!’

‘Als oude adel. Iedereen buigt. Iedereen kijkt je naar de ogen. Alleen een beetje duur, heel duur.’

‘Is mijn zorg,’ riep Loys de Negro wat driftig. ‘Genendel, wat heb ik aan mijn mezomme in een donker huis in een Jodensteeg? Alsmaar verborgen onder de vloer van mijn pakhuis. Wanneer ik wat nodig had, moest ik me eerst een breuk sjouwen om ruimte te maken, dan tegels eruit tillen, dan zand uitgraven en eindelijk het geldkistje, met zware hartkloppingen van de angst. Wat een leven! En nou, Genendel, en nou? Een tegoed bij de Fuggers. een tegoed in Brussel, in Metz, in Parijs, noem maar op.’

‘En toch ...’mompelde Riwke.

‘Wat “entoch”, wat “en toch”,’ fluisterde Loys de Negro driftig. ‘Ik heb gelijk. Moet ik mijn mezomme soms blij-

242