Banvloek

in een uur kon wisselen, kreeg ineens tranen in haar ogen.

‘Kom hier, mijn schaap, kom hier. Ik zal je Hebreeuws en Jiddisch leren. Gittele, God is groot en groots. Uitgerekend mij, een afvallige, laat Hij een Marranenkind terugbrengen. Uitgerekend mij. Kom hier. De Jodinnen zijn het behoud van het volk. Door de eeuwen heen.’

Juana de la Calle kwam. Genendel kuste haar op het voorhoofd. Tussen lachen en schreien door riep zij nog:

‘Wat heb ik gezegd? Je bruidsschat verdubbelen? Driedubbel zal hij worden. En, met wat Don Josua schenkt, zesdubbel.’

Genendel ontdeed zich van al haar kostbare juwelen en ringen, bedekte haar hoofd met het zwarte doekje, bladerde in haar gebedenboek, ging staan in een hoek, naar het Oosten. En prevelde en prevelde. De geheime lessen waren begonnen-Boccaccio was volkomen vergeten . . .

Een paar dagen later meldde de major domus de aankomst in Antwerpen van senhor Loys de Negro, met echtgenote en kinderen. Genendel vocht met haar beheersing, overwon, en vroeg koeltjes:

‘Senhor Loys de Negro met echtgenote? Vergis je je niet, Jehan?’

‘Neen, senhora. Een knecht van ‘Het Hof van Neurenberg’ bracht de boodschap, dat senhor Loys de Negro en Dona Raquel het voornemen hebben u hedenmiddag te komen begroeten.’

‘Goed dan. Zorg dat alles in orde is voor deze voorname gasten.’ Zij knikte kortaf. De major domus kon vertrekken.

Genendel ontbood Juana. Toen zij alleen waren, zei zij:

240