Banvloek

‘Alles, Gittele, alles?’

‘Alles, senhora. En ... hij is een Ashkenasische hidalgo-’

Genendel gierde van pret, dronk in één teug de rest van haar wijn.

‘Senhora, bent u niet boos op mij?’ vroeg Juana wat bedeesd en angstig.

‘Welnee, mijn kind. Het is veel beter dat jullie alles van elkaar kent, maar ... snoep niet te veel en te dikwijis van de druiventros. Heb je een bruidsschat?’

‘Een bescheiden bruidsschat, senhora. Onze familie heeft maar weinig kunnen redden uit Portugal.’

‘Gittele, wat je hebt zal ik verdubbelen en Gabriëls inkomen zal worden verhoogd. Ik zal je missen, maar over drie maanden moet je senhora Baëna zijn.’

‘Dat is de hoogste tijd, senhora Mocatta.’

‘Gezegend zij je schoot, Gittele. En wanneer het een zoon is?’

‘Hij zal besneden worden, senhora.’

‘Geef mij mijn gebedenboek, Gittele,’ zei Genendel, opeens diep ontroerd.

Juana de la Calle snelde naar de deur. Luisterde. Kwam geruisloos terug. Sloeg het vloerkleed op, en onder een tegel opende zij een kluisje, nam daaruit Genendels gebedenboek en een zwart hoofddoekje. Zij reikte ze aan.

‘En jij, Gittele? Wil Gabriël het niet?’ Genendel was opeens streng en achterdochtig.

‘Jawel, senhora. Hij wil teruggaan als ik het wil. Maar ik ben nog niet zo ver. Ik ken de betekenis nog niet van het joodse geloof. En ... ik ken nog geen alef voor een beth,’ antwoordde Juana ernstig.

En de impulsieve Genendel, wier stemming vele keren