Banvloek

‘Heb ik toch niet,’ antwoordde het koksmaatje een beetje somber.

‘Wat vertel je me daar, mijn jongen/ riep Genendel.

‘Nee, senhora, nee, het koksmaatje heeft geen leven. Maar dat is overal 20. Vóórdat je een volleerde kok bent, heb je voor de rest van je leven genoeg grauwen en snauwen en slaag gehad. Dat hoort bij de leertijd, senhora.’

‘Zo, 20 ..., hoort dat bij jullie leerjaren. Juana, morgen moet de kok bij me komen. Hier in huis wordt niet geslagen.’

Het koksmaatje riep:

‘En geschopt, senhora. Maar als u morgen met de kok wilt spreken, mag ik dan vandaag al naar mijn moeder teruggaan? Anders overleef ik het niet. De kok is sterk en.. .gemeen en vals.’

Genendel glimlachte. Zij pakte een pasteitje, 2ei:

‘Kom hier, bengel. Eet vlug op. Ik 2al dan maar niet met de kok praten. Tenminste niet onmiddellijk. En veeg je mond af en loop niet na te kauwen. De kok 2ou kunnen denken dat je gesnoept hebt.’

Gukig propte het koksmaatje 2ijn mond vol, onderwijl neuriede hij door 2ijn neus . . . hm, hm, hmmm. Veegde toen 2ijn lippen af met 2ijn koksdoekje, boog en snelde de kamer uit.

‘Juana, ga 2itten en eet mee. En drink ook een glas.’

Juana nam plaats tegenover Genendel, schonk een glas vol en wachtte. Met tintelende pretogen en hongerig bij het 2ien van de pasteitjes.

‘Waarop 2ullen wij drinken, Juana?’

‘Op de behouden terugkeer van Don Josua, 2ijn concubine en 2ijn 2oon, senhora.’

*35