Banvloek

haar kamenier. Het slanke meisje meldde zich. Genendel beschouwde haar aandachtig en werd opnieuw bekoord door dat roodkoperkleurige haar, bedekt met het Florentijnse netkapje, de bijna zwarte ogen, het rechte smalle neusje, het vrolijke welgevormde mondje. Ah -wat was zij toch sierlijk, deze Senhorita Juana de la Cal-le, en daarom zuchtte en glimlachte Genendel. Een zucht om die starre, massieve, onomkoopbare Nehemia bar Simeon, de glimlach voor dit soepele, jonge en vreugdevolle leven. En Genendel, die dikwijls in beelden dacht, zag de donkere onheilspellende nacht in een bos, Nehemia bar Simeon, vervangen door de prille morgen met zonlicht over de velden: Juana de la Calle.

Een gratie volle nijging, een wat hese lokkende stem:

‘U wenst, senhora Mocatta?’

Genendels ellebogen rustten op de leuningen van haar armstoel. Even keek zij terzijde naar beneden in de grote bloementuin, haar handen bewogen, haar vingers, alsof zij iets teers wilde plukken.

‘Juana . .. breng mij wijn van Jerez. Goudgele wijn van Jerez en een luchtig pasteitje van kalfsragoüt. En knappend brood. Daarna moet je mij voorlezen uit Boccaccio. Er moet vandaag een frisse wind waaien door mijn zwartgallige gedachten.’

Weer neeg Juana en zij ging naar de keuken.

Juana plaatste een Mechels tafeltje voor Genendel, het koksmaatje bracht de pasteitjes en het brood. Vroeg of hij de wijn mocht inschenken.

‘Ja, mijn jongen, maar vertel niets aan de major domus. Het is zijn werk en hij is er verzot op. Je zou geen leven meer hebben in dit huis.’

*34