Banvloek

‘Sedert eeuwen zijn de gesprekken tussen Joden en christenen vijandig, senhor.’

‘Uw gesprekken met Jörg Kern waren vriendschappelijk en zeker niet vijandig. Bovendien was de Hanze-koopman bijzonder bezorgd om uw welzijn.’

De wijsvinger van Nehemia’s rechterhand wees beschuldigend naar Baëna.

‘Jongeman, waarom hebt u uw volk verraden? Waarom draagt u kleren die de tekanoth van de soberheid overtreden? En waarom hebt u uw naam veranderd?’

Drie maal dreigde de benige vinger. Verslagen keek Baëna in het oude, baardige gezicht, zag de harde beschuldigende ogen, maar ook het witte kapje op het achterhoofd, Nehemia’s trouw aan de gebruiken.

‘Ik wilde leven, Adoni, in vrijheid, zoals anderen.’

‘God heeft ons geboeid, alleen God zal onze boeien slaken. Morgen, of over duizend jaar, over tweeduizend jaar. Maar wij waren nimmer zo geboeid, dat onze handen de thora niet konden opheffen. En tonen! Ook aan onze verdrukkers. Vergeet dat nooit. Het zijn goddelijke boeien.’

En Nehemia bar Simeon zag onder de Jodenhoed het gelaat van de jonge Jood Gershom bar Shlomo. Met betraande ogen en angstig. Opeens, wild van drift, schreeuwde Baëna:

‘Ik kan zo niet leven. Ik wil zo niet leven! Binnenkort hoop ik te trouwen. Mijn kinderen zullen niet worden nagejouwd, vernederd, misschien mishandeld of vermoord. God schiep eerst mensen, daarna gaf Hij hun wetten. Hij schiep niet eerst wetten en daarna mensen ter wille van die wetten. God speelt niet!’

‘Niemand kent Gods beweegredenen, niemand. Ook

227