Banvloek

den toen hij hem ook herberg in Brussel gegeven had. Ezra Veidt knikte bijna onmerkbaar en berustend. Want de Dood had Nehemia’s gezicht getekend.

Baëna kwam. Met escorte. En een reiswagen. Hij zocht Jörg Kern op in de Duitse Hof. Jörg Kern ontving hem hoogmoedig. Hij was grootkoopman en deze Baëna slechts een bediende. Weliswaar reisfactoor van Mocat-ta, een zeer aanzienlijk huis, maar een Hanze-koopman met verbindingen in negentig steden deed niet onder voor deze Iberiërs. Toch beviel hem deze jonge verschijning. Zijn zwier en grandezza waren dingen, die zijn logge brede Duitse bedienden volkomen misten. Binnen enkele ogenblikken hadden zij elkander gemonsterd. Baëna zag Jörg Kern. Een vierkant gezicht met blonde baard, blauwe ogen en rechte brede neus. Gekleed in bontgevoerde tabberd, het hoofd bedekt door de ronde vilthoed met opstaande rand waarin op vier plaatsen kanteelinsnijdingen, de stevige voeten in puntige schoenen. En Jörg Kern zag Baëna. Het slanke lichaam, soepel in het Spaanse wambuis, de lange benen in de juchtleren ruiterlaarzen, de Bourgondische jagers-hoed, die Baëna tijdens zijn reizen altijd droeg. Zijn gezicht, jeugdig en mageren vastberaden, de donkere ogen, de dikke zwarte wenkbrauwen, de lichtgebogen neus, het blauwzwarte van de geschoren wangen. En vooral het puntige Mocatta-kneveltje, dat alle reisfactoors en commiezen van het huis droegen als hun handelsteken en een eerbewijs aan hun broodheer.

‘Grootkoopman Jörg Kern van Lübeck, ik betuig u het respect van senhor Josua Mocatta van Antwerpen. En het mijne.’

222