Banvloek

‘Ja. Hij heeft het goed aangeleerd. Hij stamt uit Trier. Als jongeling werd hij eens op reis van zijn handel beroofd. Daar stond hij, gewond, met gescheurde kleren. En bereikte een hoeve. Zij joegen hem niet weg. Gaven hem zelfs te eten. Er was daar een jonge meid, die ’s nachts bij hem kroop. Wat zij besproken hebben, weet ik niet, maar de volgende morgen, heel vroeg, verbet Baëna de hoeve. Verkleed als boerenknecht. Zonder pijes, zonder arbang-kanfous. Als een goi! Hij heeft zijn ponem mee. Daarom is het hem gelukt.’

‘Zo ... zo ... zo ... Enzijnmishpoge?’

‘Zijn vader heeft shiwwe over hem gezeten.’

‘Zo ... Het chérem - en toch een goed en vrij leven. Zou Haqodaush-boroech-hoe het soms toch niet met ons eens zijn, Ezra Veidt?’ vroeg Nehemia bar Simeon.

‘Ik wil daarover niet nadenken. Ik leef, zoals het door de Almachtige is ingezet, wachtende op de Messias.’

Nehemia bar Simeon tuurde naar de geveltjes van de overzij. Lange tijd. Zijn vingers speelden met de brief van Gabriël Baëna. Toen:

‘Hij is kundig. Hij kwam naar Keulen in opdracht van Josua Mocatta. Hoe hij het heeft klaargespeeld, weet ik niet, maat ik werd losgelaten.’

‘Was de folter zwaar?’

‘K

‘Op welk Boek hebt u gesteund, Nehemia?’

‘Daniël.’

Ezra Veidt drentelde rond de tafel waaraan Nehemia bar Simeon zat. Als een rechtsprekend schepen, steeds starend naar de vensters met de gevels aan de overzij. Het viel Ezra op dat zijn ogen vermoeid keken, met minder glans dan de vorige keer, nu enkele jaren gele-

221