Banvloek

men vol soep, tinnen kroezen vol bier. Ezra Veidt was een bescheiden koopman, maar hij en zijn gezin leefden goed van zijn handel in weefsels uit den vreemde en zijn geldwisselarij.

Ezra zegde de zegenspreuk, zij aten. Aanvankelijk was de stemming stroef en wat angstig, maar allengs werd het vrolijker. Nehemia bar Simeon hield van kinderen, maakte grapjes en luisterde aandachtig naar hun verhalen en zorgen en zorgjes. Totdat Ezra hun beval naar beneden te gaan. In het pakhuis of in de steeg, hij wilde spreken met Adon Nehemia bar Simeon. Naomi en de oudste dochter ruimden de tafel af en brachten alles naar het keukentje aan de kleine betegelde hof achter de opslagplaats. Zij bleven daar wachten en kneedden intussen het brood voor de volgende dagen, totdat vader zijn gesprek met Adon Nehemia bar Simeon zou hebben beëindigd.

‘Nehemia bar Simeon, de reisfactoor van het huis Mo-catta is hier geweest. Hij verzocht mij deze brief aan u te geven. Zodra het konvooi van Jörg Kern in Brussel is aangekomen, zal deze reisfactoor terugkeren om u naar Mocatta te brengen.’

‘Welke reisfactoor, Ezra Veidt? Het huis Mocatta heeft er drie of vier.’

‘De eerste reisfactoor, Gabriël Baëna.’

‘Kent u deze man goed, Ezra?’

‘Tamelijk.’

‘Ik kan hem niet goed beoordelen, Ezra. Soms is hij helemaal geen Marrano, maar een van ons, een Ashke-nase.’

‘Hij IS een Ashkenase.’

‘Hè?!’ Nehemia bar Simeon was geheel verbaasd.

220