Banvloek

wacht, waar is mijn telraam. Hé, wacht, ik zit niet in mijn eigen wagen. Ik zal het vanavond eens narekenen bij een kruik blond bier. Lekker bier brouwen die kerels van Brabant. En de worst moet ik niet vergeten. Die is niet zo goed als bij ons. Peperen te weinig. -Nehemia bar Simeon glimlachte om de ingespannen gelaatstrekken van de koopman en vroeg:

‘Moeilijkheden, Jörg Kern?’

‘Nee, nee. Ik dacht na hoeveel Joden er al geleefd hebben na de dood van Jezus Christus, onze Heer. En ik wilde dat eens narekenen.’

‘Ik zou mij niet vermoeien, Jörg Kern. Daar weet niemand iets van. De hoofdzaak is: er zijn nog Joden. Hier ligt er ook nog een.’

‘Waarom is dat een hoofdzaak, Nehemia van Keulen? Waarom houdt gijlieden zich zo hardnekkig vast aan al die gewoonten, aan uw vreemde taal, uw kleding die zo anders is dan de onze! Wanneer gijlieden Duits leefdet, was alle ellende toch voorbij? Kijk naar de Moskovieten, de Venetianen, zelfs de Turken, die hebben toch ook geen last in de Duitse landen?’

‘Jörg Kern, daarom gaat het nu juist. Al die volken zijn voor u net zo vreemd als wij. Maar . . . uw Kerk heeft hen niet beschuldigd. Dwingt hen niet een Mos-kovietenhoed en een lap te dragen. Waarom is er een Jodenhoed en een Jodenlap en waarom geen Venetlanen-hoed en een Venetianenlap?’

Jörg Kern dacht diep na. Zei toen, schouderophalend:

‘Wij mogen jullie niet. Dat is het. Waarom, weet ik niet.’

‘Ik dacht dat u mij wel mocht.’ Nehemia glimlachte weer.

216