Banvloek

Hoogzomer. 1501. Langzaam vorderde een handelskonvooi op zijn weg van Keulen naar Antwerpen. En in dat konvooi reed een huifkar van Nehemia bar Simeon. De middelste wagen in een trein van twintig huifkarren. Een groot escorte reed voorop, terzij en achter.

Nehemia bar Simeon lag te rusten op het stro dat de bodem van zijn wagen bedekte. Op een baal ‘Fugger’-dekens zat de leider van het konvooi, Jörg Kern, Hanze-koopman uit Lübeck. Zo nu en dan keek hij naar Nehemia bar Simeon, meer nieuwsgierig dan bezorgd. Hij keek weer eens. Nehemia had de ogen geopend. Jörg Kern glimlachte hem toe, vroeg:

‘En koopman Nehemia van Keulen, uitgerust?’

‘Dank u, Jörg Kern, ik voel mij veel beter. U weet het, de ouderdom komt met gebreken.’

‘Dat weet ik niet. Ik ben nog geen vijftig jaar.’

‘Een gezegende leeftijd voor een vrij man,’ zei Nehemia nadenkend.

Jörg Kern antwoordde niet. Dacht na over de onvrijheid die Nehemia bedoelde. Waarom leefde die geschikte en verstandige Jood altijd in angst? Goed, zij hadden straf verdiend. Zij hadden de Verlosser vermoord. Maar dat konden zij toch niet allemaal gedaan hebben? En daarbij, dat was al zo lang geleden. Hoeveel Joden zouden er sedert de dood van Jezus Christus wel geleefd hebben? Laat eens rekenen. Zoveel per geslacht. En dat maakt zoveel per honderd jaar. En dat weer vijftien maal. . . dat kan ik zo niet onthouden. Hé,

215