Banvloek

Bruusk keerde zij zich om, liep naar de hoeve. Dompelde zich in melk, boter, varkensvlees en pap. Haar wereld.

Zij mende ervaren. Het paard trok de wagen met regelmaat. Mocatta zat rechtop, uiterlijk onbewogen, slechts de horizon had zijn aandacht. Zij trokken door een paar dorpen en gehuchten, letten op niemand. Vrouwen keken hen na, leunend over de onderdeur. Kippen fladderden kakelend opzij, woeste honden sprongen soms rond de paardebenen. Een enkel konvooi, enige boerenwagens waren zij tegengekomen, ingehaald hadden zij niets. Dikwijls keek Geerte bezorgd-onderzoekend naar het ondoorgrondelijke gezicht van Josua Mocatta. Zij zag dat de moeheid zijn trekken steeds meer begon te tekenen. Rond de ogen was de huidkleur donker, de wangen waren meer dan ooit ingevallen, vouwen tekenden zich van de neusvleugels tot de mondhoeken, nog wat verdoezeld door het puntige kneveltje. Zij riep:

‘Heer Josua Mocatta, u moet gaan rusten.’

‘Rijden,’ gromde hij bars, klemde zijn kaken opeen.

Nog een half uur hield hi j het vol, toen begon hij naar de grond te staren. Geerte zag het, een ruk aan de teugels en: ‘Ho, beest.’ De huifkar stond stil voor een kleine hoeve. Ze wipte van de wagen.

‘Rijden!’ riep hij.

‘Nee . .. eten en slapen. Ik wil geen lijk binnen Antwerpen rijden.’

Zij stond bij zijn rijdier, pakte de teugels vlak bij het bit, leidde man en paard naar het kleine erf.

Een oud boertje kwam naar buiten, een oud boerinnetje volgde moeizaam. Een oude huismeid kwam hen

20J