Banvloek

‘K

‘Wilt u een wagen?’ De boer trok zijn hozen op.

‘Ik wil niet verkopen. Ik ben gehecht aan mijn bezit.’

‘Dan huur ik tot Antwerpen. Een knecht zal kar en span terugbrengen.’

De boer noemde zijn prijs. Mocatta knikte en de boer had spijt niet meer te hebben gevraagd.

Zij aten op het erf vóór de stal, Mocatta en Geerte. Zwijgend. Hij nam weinig. Zijn ingewanden waren nog steeds pijnlijk wanneer hij at. Zij at gezond, zoals altijd. Tuurde na de maaltijd vergenoegd over het veld. Zij was weer thuis, het opgroeiende meisje.

Toen kwam de eerste knecht met wagen en gespan. En ook de boer en de boerin. Mocatta betaalde met een goudstuk, wat achteloos. De boer glimlachte breed, de boerin wreef onwillekeurig haar handen langs haar schort. Afscheid en dank voor zorgen en onderdak, afscheid en dank voor de eer en het geld. En de groeten aan de pachtheer met een vragende, angstige blik van de boer. Het zou gedaan worden. De pachtheer mocht tevreden zijn met zo’n boer op zijn land.

Mocatta’s rijpaard was geroskamd en gezadeld. Het glansde van zorgen en gezondheid, de eerste knecht ontving vergenoegd zijn drinkgeld.

Mocatta zwaaide in het zadel, krachtig, lenig, beheerst. Uiterlijk gezond, niemand bevroedde de inspanning en het lichte zweet door de pijn in het lichaam en de stijfheid in de dijen en benen. Mocatta wees op Geerte, toen naar de huifkar.

‘Rijden, Geerte.’

‘Nee, ik trek naar Brussel.’

203