Banvloek

zijn vrouwen die kinderen beschouwen als haar persoonlijk bezit. De man is slechts de verwekker. Hij mag gaan - zij heeft het kind, alleen. Delen wil zij niet. Vreemd, vreemd . . .

Onwillekeurig schudde Mocatta zijn hoofd alsof hij niet verder wilde denken aan vrouw en kinderen en alleen maar wilde genieten van het herwonnen leven in Gods grootse schepping waarin hij nu zat in de warmer wordende zon.

En ineens zat Geerte van Arcen naast hem. Hij had haar niet gehoord. Hij keek terzij, zag haar bedrijvige handen bezig in een mand. Zag haar rozige armen met de strakke gladde huid. Opeens besefte hij dat zij geen jak droeg en daar naast hem zat in haar keurslijf met de korte mouwtjes van het hemd, de hals rijzig en een beetje fier, haar kastanjebruine weelde puilend van onder haar hoofddoek. Fris, gezond, verleidelijk, die indruk maakte zij en hij moest glimlachen om het vleugje manlijk verlangen dat hem beroerde.

Een sierlijke hand, uitheems, zoals hij opgemerkt had bij een Voorindisch slavinnetje dat verzeild geraakt was op Candia, het bezit van een jong Venetiaans koopman waarmee hij veel zaken had gedaan. Snel vervaagde de herinnering aan dat droevige meisje. De hand bood een snee brood aan. Hij nam. De hand bood een gepeld ei aan. Hij nam. De hand bood een kom melk aan. Hij nam. Toen keek hij langs haar vingers, langs haar arm, langs haar hals, zag de lachende mond, de blanke tanden, de neuspunt, de ogen. Zij waren er weer, groengrijs, glanzend, lokkend. Met een ruk wendde Josua Mocatta zijn gezicht terzij, zag niets van de akkers, want het oog-

199